Slider

Running

Words

About

Depressie

Latest Blog

Dingen die ik wil doen in april

zaterdag 4 april 2020


Hé april! Daar ben je weer en wat fijn dat je de lente met je mee hebt gebracht! Ik ben benieuwd wat je allemaal voor me in petto hebt dit jaar. Ik heb een paar dingen opgeschreven die ik met je wil bespreken. Want er zijn een aantal dingen die ik graag zou willen doen zolang je er bent.

Yoga
Ik weet niet zo goed waarom, maar op de een of andere manier heb ik gewoon zin om een keer op te staan en een yogalesje te volgen via youtube. Ik hoor gewoon zoveel mensen hierover dat ik het voor me gevoel in ieder geval een keer moet proberen. Ik heb een paar yogalesjes voor beginners opgezocht op youtube die me wel leuk lijken om een keer te doen. Bijvoorbeeld Yoga met Milou of deze voor complete yoga noobs zoals ik. En ik kreeg van mijn zusje de tip om Yoga with Adriene te proberen.

3x per week hardlopen
Het is jullie vast niet ontgaan dat ik sinds vorige week weer aan het hardlopen ben! Maar dit moet ik natuurlijk wel vol blijven houden. Zeker als het mijn droom is om ooit aan een hardloopevenement mee te doen of zelfs een marathon te lopen. Daarom zet ik hem als reminder voor mezelf ook nog even in dit lijstje erbij. Ook wil ik mezelf aan mijn schema houden. Ook al denk ik dat ik misschien wel meer of langer kan rennen. Om te voorkomen dat ik weer geblesseerd raak, moet ik mij gewoon aan mijn schema houden.

Sparen
Ik wil deze maand eens even flink gaan sparen. Het scheelt dat je op dit moment ook niet echt makkelijk je geld kan uitgeven. Want alle restaurants en café's zijn gesloten. En echt uitgebreid shoppen doe je nu ook niet (behalve misschien online dan). Alleen maar goed voor de portemonnee! Ik wil namelijk sparen voor een sport/race fiets, zodat ik misschien wat langere fietstochtjes kan gaan maken!

Elke week een kaartje sturen naar mijn opa en oma
Voordat we in deze shit terecht kwamen, at ik bijna elke week wel een keertje bij mijn opa en oma. Gewoon voor de gezelligheid en omdat ze er nu nog zijn! Helaas kan dit de komende tijd niet vanwege het coronavirus. Daarom wil ik ze elke week een kaartje sturen. Mijn oma is een echte crazy cat lady, dus ik ga elke keer op zoek naar een poezenkaartje. Mochten jullie nog tips hebben voor leuke poezenkaarten, let me know!

Iets koken van een recept
Vaak heb ik maar weinig zin om te koken. Zeker als ik de hele dag gewerkt heb. Bovendien vind ik het ook niet leuk om voor mijn eentje te koken. Vaak heb ik na drie happen al geen trek meer (behalve bij pasta natuurlijk) en vraag ik me dan elke keer weer af waarom ik me driekwartier lang heb lopen uitsloven in de keuken. Daarom wil ik deze dagtaak wat leuker voor mezelf maken en heb ik bedacht dat ik op mijn vrije dag er echt de tijd voor ga nemen en dat ik eens wat nieuws ga proberen! Een recept uit een kookboek, van tv of uit een tijdschrift.

Me inschrijven voor een hardloopwedstrijd(je)
Hardlopen is leuk, maar het wordt nog leuker als je een doel hebt om voor te trainen. Daarom wil ik mij inschrijven voor een hardloopwedstrijd(je). Nu weet ik dat de meeste hardloopevenementen de komende tijd natuurlijk zijn afgezegd, maar ik hoop dat alles over een paar maanden tot een half jaar wel weer een beetje normaal is. Het hoeft geen marathon te zijn natuurlijk. Een afstand die voor mij te doen is. Al een paar jaar lang schrijf ik mij elke keer in voor de Damloop By Night (8km) in september, maar elke keer gebeurt er iets waardoor ik niet kan starten. Of ik ben geblesseerd of mijn relatie gaat net uit of ik ben ziek. Er is elke keer wel wat. Zal ik toch nog maar weer een poging wagen? In september is de coronacrisis hopelijk weer voorbij en bovendien heb ik dan nog genoeg tijd om te trainen. Of hebben jullie andere leuke tips voor loopjes van ronde 5 tot 8km?

Wat zijn jou plannen voor deze maand?

Ik ga de strijd aan met mijn medicijnkilo's - ik wil afvallen!

donderdag 2 april 2020

Nee, ik ben niet dik. Dat weet ik heus wel. Maar het is nou eenmaal een feit dat ik in het afgelopen jaar minimaal 15 kilo ben aangekomen door het gebruik van antidepressiva en anti-psychotica. Jullie zien misschien niet zo heel veel verschil in de foto's, maar ik wel. Ik wilde deze blogpost eigenlijk gisteren online zetten, maar ik was bang dat jullie misschien zouden denken dat het een 1-april grap was. Nee, dat is het zeker niet. Ik ben bloedserieus. Mijn gewicht is altijd heel belangrijk voor mij geweest. Dat ik dan ook zoveel ben aangekomen was en is letterlijk en figuurlijk heel erg zwaar voor mij. Ik voel mij niet prettig meer met hoe ik eruit zie. Ik heb vetrollen, mijn buik is niet meer zo strak als die altijd geweest is en mijn kont (waarover ik altijd veel complimenten kreeg) begint te hangen en de flubberen. Ik heb altijd al stevige benen en billen gehad, zo ben ik gewoon gebouwd, maar van die 15 kilo is minstens de helft er aan mijn kont aangekomen. En die 15 kilo wil ik er dus ook weer af hebben, dat had je inmiddels wel begrepen. En in deze blog wil ik jullie vertellen hoe ik van plan ben om dit te gaan bereiken.

Om jullie even een goed beeld te geven. Ik heb mezelf gisterochtend op 1 april gewogen (geen grap!) en ik woog: 72,4 kg. Ik zou heel graag weer net onder die 60kilo willen gaan zitten. Dat betekent dat er min 12,4 kg vanaf moet. Dus daar gaan we voor!

Gezond eten - minder koolhydraten eten
Nee, ik ben niet van plan om terug te vallen in oude gewoonten. Ik ben niet van plan om minder te gaan eten. Maar ik wil wel gezonder gaan eten. Dus in plaats van brood, eet ik kwark met versfruit en wat muesli of granola. En mijn oh zo favoriete bordjes pasta carbonara laat ik voorlopig even aan mij voorbij gaan. Want als ik pasta eet schep ik minstens 3 (of 4 keer, whoops) op en ik vind het moeilijk om dit te beperken. Dan eet ik het liever helemaal niet.

Vaker de fiets pakken
Sinds een tijdje ben ik best wel fan van fietsen. Dit is eigenlijk ontstaan toen ik door het gebruik van anti-psychotica een tijdje niet meer mocht autorijden. Toen ben ik mijn fiets steeds meer gaan waarderen. Ik deed alles op de fiets, ik ging op de fiets naar mijn werk, deed de boodschappen met de fiets, alles deed ik fietsend. Sindsdien pak ik nu ook regelmatig de fiets om gewoon een rondje te gaan fietsen. Van mijn ouders kreeg ik met kerst een fietskaart met knooppunten zodat ik elke keer een andere route kan uitstippelen. Vaak maak ik dan een rondje van rond de 20 kilometer!

Hardlopen
Het is je dus vast niet ontgaan dat ik weer begonnen ben met hardlopen! Ik ben in eerste instantie niet gaan hardlopen omdat het me helpt bij het afvallen, maar omdat het me helpt bij mijn depressie. Maar dat het natuurlijk goed is voor de calorieverbranding is natuurlijk mooi meegenomen! Kortom ik wil dus meer gaan bewegen door vaker de fiets te pakken en een paar keer per week te hardlopen!

Meer water drinken
Ik drink véél te weinig. Daar ben ik mij bewust van. Dus dit is voor mij een belangrijk actiepunt. Ik vind water sowieso niet heel erg lekker, dus dit wordt nog een flinke uitdaging. In ieder geval wil ik mijn dag nu elke keer beginnen met een flink glas water. Ook wil ik mezelf aanleren om ieder uur iets te drinken. Water is goed voor je en bovendien zorgt het voor een vol gevoel waardoor je minder gaat snoepen. En dat brengt me meteen bij mijn volgende punt...

Minder snoepen en tussendoortjes 
Een dropje of een koekje is zo weg. Net als de rest van het pak overigens. Zeker nu ik alleen woon, merk ik dat ik het heel makkelijk vind om een heel pak koekjes in mijn eentje op te eten (zonder tussenpauzes). Want ik hoef het immers toch niet te delen. En er is niemand die tegen mij zegt dat ik niet meer dan één koekje mag. Om dit soort discussies met mezelf te voorkomen, wil ik minder snoep, koek en ander lekkers in huis halen. Want als het er niet is, kan ik mezelf er ook niet aan vergrijpen!

Ik wil dus op zoek gaan naar een gezondere lifestyle en zal hier soms ook wat over schrijven op mijn blog. Ik wil jullie regelmatig op de hoogte houden van hoe het met mijn strijd tegen de kilo's gaat! So stay tuned!

Een stukje over maart

dinsdag 31 maart 2020


Oh oh maart, wat heb je nou weer allemaal teweeggebracht... De wereld staat op zijn kop. En terwijl je de lente met je meebracht, zitten wij opgesloten in huis. Ik ging alleen de deur nog uit om te werken en om te hardlopen. Toch heeft deze hele bizarre corona-crisis situatie toch nog iets goeds teweeg gebracht. Want ik blog weer! Is dat niet even leuk? - ik vind van wel!

Ik las Als de nacht eindigt van Laura Diane. En oh my... wat een heerlijk boek. Ik had al een paar kleine stukjes gelezen nog voordat het een boek was, maar het heeft me in zoveel opzichten verrast. Sowieso ben ik helemaal fan van haar urban wereld waarin mensen bang zijn voor de zon en 's nachts leven in plaats van overdag. Maar ook inspireerde Laura mij om zelf ook weer te gaan schrijven, want als zij het kan, dan moet ik het toch ook kunnen!
Happy life hacks 365 van Kelly Weekers. Kelly is werkzaam als life & business coach en helpt je in dit boek om stappen te zetten voor een gelukkiger en leuker leven. Ik kreeg het boek van mijn toenmalige leidinggevende, maar vooral vriendin, bij Appie omdat ze wegging. Ohh wat heb ik het afgelopen jaar veel gesprekken met haar gevoerd en gehuild op het werk. En wat heeft zij mij gesteund en geholpen. Dus topper als je dit leest, je bent echt de beste! Maar je weet wel hoe dankbaar ik je ben .
En ik las Van Bloed en Marmer, het boek dat Femke schreef en wat ik mocht proeflezen (ppssst... ik heb het bijna uit!), maar daarvan ga ik nog niet vertellen wat ik daarvan vond, want dat is nog even geheim.

Ik schreef 9.686 woorden aan mijn fantasie boek De prinses van de Duisternis. Ik februari ben ik aan dit verhaal begonnen en de teller staat nu in totaal op 25.216 woorden. Ik schat dat het verhaal rond de 100.000 woorden gaat worden, dus dat betekent dat ik al op een kwart zit met schrijven! Als je op de hoogte wilt blijven van mijn schrijfproces, volg mij dan via instagram. Daar heb ik een highlight gemaakt waarin ik al mijn updates plaats rondom het schrijven van mijn boek! Ook schreef ik een brief aan mijn depressie. Wat ontzettend moeilijk was, maar tegelijkertijd ook heel fijn.

Ik deed 10x 1 minuut hardlopen! Ja, ja je leest het goed. Ik ben weer begonnen met hardlopen en daar schreef ik een stukje over met o.a. tips over waarom hardlopen zo goed voor je is als je depressief bent. Mij heeft het ook ontzettend goed gedaan. Ik voelde mij zoveel beter toen ik terug kwam van mijn rondje. Het is de bedoeling dat ik de komende weken 3x per week ga hardlopen. Ik moet wel even kijken of dit gaat met mijn schenen (shint splints!), maar dit is tot nu toe wel het plan! Bovendien is het nu het uitgelezen moment om te gaan hardlopen. Het is lente en je houdt je weerstand op pijl, wat natuurlijk geen kwaad nu tijdens de corona-crisis.

Ik keek samen met mijn vader naar de serie Dark. Een of andere vage Duiste serie over tijdreizen. We begrepen er niet veel van maar op de een of andere manier wilde we toch weten hoe het afliep. Elke woensdagavond is het filmavond met mijn paps. Dan komt hij gezellig bij mij langs en kijken we samen een film of serie. Aanstaande woensdag beginnen we met The Letter for The King - ik ben benieuwd - uiteraard wel met 1,5 meter afstand. Dus papa op het ene uiteinde van de bank en ik op het andere!

Ik werd blij van ❤ videobellen met mijn moeder ❤ een thermosbeker met thee die mijn collega 's ochtendsvroeg meeneemt als we samen moeten openen ❤ kaartjes sturen aan mijn opa en oma ❤ zelfgemaakte pizza eten bij mijn tante - oooohh hij was zo lekker!  kroelen met Sushi & Fitz - want dat mag wel gewoon nog ❤ rondje hardlopen en dat ik geen pijn had tijdens het hardlopen  dat het weer lente is ❤ serie kijken met papa op woensdagavond ❤ ik ben blij met mijn huisje ❤ gestopt zijn met medicijnen (omdat ik het weer zelf kan!) ❤ Dat het weer langer licht is ❤ het invuldagboek Train your mind van Japke Janneke ❤ mailtjes krijgen van mijn lieve trainers van de runningtherapie ❤ de lieve complimenten van klanten die waarderen hoe hard we werken in de appie in deze rare tijd  lieve berichtjes van mijn moeder krijgen via de app ❤ werken met mijn lieve, leuke, grappige collega's ❤ Bellen met vriendinnen  bloggen

Wat deed jij allemaal in maart?

Een brief aan mijn depressie

maandag 30 maart 2020

Hallo depressie,

Ik wilde mijn brief automatisch beginnen met lieve en toen liep ik meteen al vast. Want lief ben je niet echt voor me. Dus daarom hallo depressie,

Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer jij mijn leven kwam binnenwandelen. Ik was een jaar of veertien geloof ik. Wij kennen elkaar nu dus al meer dan tien jaar. Als ik niet zo'n hekel aan je had, zou ik haast zeggen dat we de beste vrienden zijn. Jij en ik. Toen jij mijn leven had overgenomen, was dat ook zo. Het was alleen nog jij en ik. We konden niet meer zonder elkaar. Waar ik ging, hing jij als een donderwolk boven. Ik accepteerde dat je er was. Jarenlang. Tot ik op een gegeven moment doodsbang voor je werd en alles uit de hand liep. Je kreeg ineens een stem in mijn hoofd. Je klonk zo akelig in mijn hoofd. Zo dreigend en zo overtuigend. Als mezelf, maar toch ook weer niet. Een andere versie van mezelf, een boze tweelingzus. Je gaf me opdrachten. Dingen die ik moest doen. Of dingen die ik mezelf aan moest doen. Ik moest mezelf pijn doen, krassen in mijn armen en benen, ik mocht niet eten (maar heel eerlijk ik had toch al geen trek), ik moest mijn polsen doorsnijden, ik moest een overdosis nemen van mijn medicatie en als ik in de auto zat op weg naar mijn werk of onderweg naar huis zei je bij elke boom of lantaarnpaal dat ik maar beter mijn auto daar tegenaan kon parkeren zodat ik er dan niet meer zou zijn. Het had niet veel gescheeld of mijn moeder had mijn fiets bij het station zien staan of mijn auto tegen die boom. Zelfs 's nachts was je bij me. Je liet me dromen over dat ik zelfmoord pleegde. Dan schrok ik weer wakker badend in het zweet en durfde ik geen oog meer dicht te doen. Want ik wilde helemaal niet dood, toch?

Ik werd letterlijk gek van je. Ik had geen controle meer over mijn eigen gedachten en ik wist niet hoe lang ik nog weerstand aan je kon bieden. Hoe lang ik nog met je in discussie kon blijven gaan. Een keer hield het op en ik had het gevoel dat dat moment steeds dichterbij kwam. Het leven was voor mij gewoon niets meer. Ik voelde mij zo verschrikkelijk leeg van binnen, maar tegelijkertijd was het ook zo ontzettend druk in mijn hoofd omdat jij nooit je mond hield. Jou woorden in mijn hoofd deden zo vreselijk veel pijn, dat ik soms alleen maar kon huilen en schreeuwen dat de pijn op moest houden. Maar er was niets wat de pijn weg kon nemen. Geen pil en geen therapie namen de pijn weg. Slechts gedeeltelijk, waardoor het allemaal iets dragelijker werd.

De pillen verdoofde me. Ik stond gewoon uit. Het was alsof ik er niet helemaal was. Alsof ik niet in mijn eigen lichaam zat maar vanaf bovenaf toekeek hoe Ismay verder ging met haar leven. Alles wat er om mij heen gebeurde en wat er tegen me werd gezegd werd afgestompt. Alsof er een plastic laagje om mij heen zat die de wereld terugkaatste. Dat was gewoon even nodig. Want ik kon de wereld niet meer aan. Alles ging te snel voor mij.

Je hebt me verschrikkelijke dingen laten doen. Dingen die helemaal niet bij mij passen. Ik liet me gebruiken door jongens, want ik was toch niets waard. Bovendien was ik wanhopig op zoek naar iemand die me even gezelschap hield. Al was het maar voor even, want dan hoefde ik even niet alleen te zijn. Dat het moment waarop diegene dan wegging extra zwaar voor me was negeerde ik, want ik was gewoon even blij dat er iemand was. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik die dingen gedaan heb. Zou ik het anders gedaan hebben als ik de tijd terug kon draaien, ja. Maar helaas bestaat er nog steeds niet zoiets als tijdreizen. En ik weet nu, dat eigenlijk niet ik, maar mijn alterego deze stomme dingen heeft gedaan. Want ik was mezelf niet. Ik was mezelf kwijt en mijn andere ik had mij tijdelijk overgenomen.
Soms ben ik ook blij dat je er bent. Omdat ik bang ben om mij gelukkig te voelen. Want dat gevoel ken ik niet en onbekend terrein is eng. Dus blijf ik in mijn veilige zwarte gat zitten waar jij bent. Want jou ken ik inmiddels aardig goed. Ik weet wat ik aan je heb en wat ik kan verwachten. En ik weet dat je er altijd voor me bent. Maar dat hoeft niet meer. Vanaf nu ga ik het zelf doen, zonder jou en zonder al je negatieve gedoe.

Want inmiddels weet ik zeker dat ik niet dood wil. Ik wil leven. Want er is nog zoveel dat ik wil doen in mijn leven. Ik wil een boek schrijven, ik wil een (halve) marathon lopen, ik wil trouwen en kinderen krijgen, ik wil nog een keer het noorderlicht zien, ik wil een huis kopen, ik wil nog met stokjes leren eten, ik wil nog een keer een hond of kat uit het asiel adopteren, ik wil mijn eigen bedrijf beginnen, ik wil mijn ideale gewicht bereiken (ik ben door de medicijnen in een jaar tijd ruim 20 kilo aan gekomen en die kilo's wil ik er weer af hebben, maar daarover meer in een andere blogpost), ik wil nog een derde tatoeage nemen, ik wil een piercing in mijn oor, ik wil nog een keer naar Harry Potter World in Engeland, ik wil nog eens op stedentrip met schrijfvriendin Nienke, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ik zal deze brief niet vullen met de 100 dingen die nog op mijn bucketlist staan.

Nu het beter met me gaat zie ik pas hoeveel effect jij hebt gehad op mijn leven. Hoe ik mij de afgelopen jaren door mijn rotgevoel heb laten lijden. Hoeveel dingen aan mij voorbij zijn gegaan waar ik niet van heb kunnen genieten. Alleen maar omdat jij over mijn schouder meekeek en me in mijn oor fluisterde dat ik niet blij mocht zijn omdat ik dat niet waard was.

Ik zal je nooit vergeten, depressie. En vergeven doe ik je ook niet. Maar ik accepteer wel dat je er bent geweest. Je hebt me door een hel laten gaan, je hebt me zoveel pijn en ellende bezorgd, maar je hebt me ook veel geleerd. Ik ken mezelf nu beter en ik weet dat ik beter wil worden. Ik wil hieruit komen zodat ik weer kan leven. En ik ben goed op weg. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar gelukkig ben je inmiddels stil en ben je niet meer zo donker en uitzichtloos als een jaar geleden. Toch wil ik je vriendelijk noch dringend vragen om op te rotten. F*ck off! Ik heb genoeg van je. Ik ben je zat, spuugzat. Ga alsjeblieft. Verdwijn uit mijn leven en kom nooit meer terug. Dus als je me kunt horen: F*ck off depressie!

                                                                                                                                  Veel liefs,                                                                                                                                                                                                            Ismay



Follow my blog with Bloglovin

Ik ben weer begonnen met hardlopen!

zondag 29 maart 2020


We leven in een film. Het voelt zo onwerkelijk wat er gebeurt allemaal op het moment. Het is moeilijk voor ons allemaal, maar je kunt je misschien voorstellen dat deze crisis extra zwaar is voor iemand met een mentale ziekte. Het is geen geheim dat ik het afgelopen jaar in therapie ben gegaan voor een zware depressie met psychotische symptomen. De coronacrisis heeft gezorgd voor een abrupte stop in mijn herstel. Therapiesessies gaan niet door, ik mag alleen nog maar de deur uit om naar mijn werk te gaan (want ja, supermarkten gaan door), ik mag niet meer op visite bij mijn opa en oma waar ik wekelijks een avondje mee-at en ook op bezoek gaan bij mijn ouders is niet zo verstandig. Ook al kampte ik al met eenzaamheid en angst voor alleen zijn voordat we in deze situatie belandde, wordt er nu nog even een schepje bovenop gedaan. Ik ben op mezelf aangewezen de komende tijd, zoals iedereen nu. Dat is misschien nog wel de meest geruststellende gedachte, dat niet alleen ik nu dit soort gevoelens van eenzaamheid en angst ervaar, maar eigenlijk iedereen.

Dus wat doe ik om deze tijd door te komen? Nou, zoals je ziet staat er weer een blog online - yay! Ik kreeg ineens weer zin om te gaan bloggen. En om tot de kernpunt van deze blog te komen, ben ik ook weer begonnen met hardlopen! Je moet zoveel mogelijk binnen blijven, maar voor iemand met een depressie is dat vragen om problemen. En een rondje hardlopen over de dijk bij mij in de buurt waar je geen hond tegenkomt, leek mij niet veel kwaad kunnen. Dus na mezelf een paar uur te hebben moeten aansporen, trok ik eindelijk mijn hardloopschoenen aan. Daar ging ik dan. Ik zou rustig aan beginnen, want anders zouden mijn shin splints meteen weer gaan zeuren en roet in het eten gooien. Dus zocht ik een hardloopschema voor beginners. Ik volg die van Run2Day. Alleen besloot ik de trainingen van week 1 over te slaan, want ik loop iedere dag op mijn werk al bijna een marathon. Dus ik begon met 10x 1 minuut hardlopen afwisselend met 2 minuten wandelen. En dat ging veel beter dan verwacht! Ik liep in totaal ongeveer 30 min en 3,6km. Gedurende de minuten rennen hield ik mijn pace tussen de 5"00 en de 5"30 km/min. Dat is voor mijn doen echt een sneltreinvaart. En het allerbelangrijkste was eigenlijk nog wel dat ik helemaal geen pijn aan mijn schenen heb gehad! Als je het leuk vindt om mijn vooruitgang te volgen, dan kun je mij ook volgen op instagram. Daar heb ik een highlight gemaakt over mijn hardloopavontuur!

Het lijkt misschien niet veel 10x 1 minuutje rennen, maar alle begin is klein. En hé, het is een begin! En het gaat niet om afstanden, kilometers of snelheid, het gaat om het goede gevoel dat het mij gaf toen ik weer thuis kwam. Het was me gelukt, ik had het gewoon gedaan. En nu denk je misschien: pff dat is toch niet zo bijzonder. Maar ja, dat is het wel voor iemand die depressief is. Überhaupt de deur uitgaan is dan al een hele prestatie. En dat heb ik gewoon wel gedaan! Ik bracht 30 minuten door in de buitenlucht. 30 min lang was ik lekker in beweging, had ik het zonnetje op mijn snoet en heb ik de nodige vitamine D ook weer binnen gehad (want ook daar heb ik een chronisch tekort aan). En omdat ik uit eigen ervaring weet hoe moeilijk het is om te gaan hardlopen als je depressief bent, heb ik een aantal punten op een rij gezet waarom hardlopen zo goed helpt tegen een depressie. Maar natuurlijk ook voor mezelf om er voor te zorgen dat ik hier mee door blijf gaan.

Waarom hardlopen zo goed is als je depressief bent:

  1. Door te bewegen maak je endorfine aan. Het stofje dat zorgt voor een geluksgevoel. Het is dus echt zo dat als je in beweging komt, je je blijer gaat voelen!
  2. Je bent lekker buiten - vitamine D! Als je depressief bent blijf je het liefst de hele dag binnen. Sterker nog: je blijft het liefst de hele dag veilig in bed liggen. Toen mijn depressie het ergst was, sliep ik de hele dag - ik deed niets anders meer. Het is belangrijk dat je dit patroon doorbreekt. Ga lekker naar buiten. Begin eerst met korte wandelingetjes 20-30 minuten en begin later met hardlopen.
  3. Je krijgt meer energie. Ik weet er alles van. Als je depressief bent kost de kleinste activiteit al je kracht en energie die je nog in je hebt. Maar geloof mij als ik zeg dat dit op een gegeven moment veranderd als je wat meer gaat bewegen en als je wat meer gaat doen. Aan het begin zal het je energie kosten, maar na een tijdje (je moet écht even volhouden), zal het je energie opleveren!
  4. Als ik aan het hardlopen ben kan ik niet piekeren over mijn rotgevoel. Dan ben ik alleen maar bezig met hardlopen, met het volbrengen van die minuut rennen en het onder controle houden van mijn ademhaling. Ruimte voor piekerende gedachte is er niet. En wat is dat even fijn zeg!
  5. Je hebt weer een doel. Ik weet nog hoe doelloos en onzinnig mijn leven voelde toen ik zo ziek was. Ik kon niet meer werken, had nergens energie en kracht voor en had ook helemaal nergens zin in. Hardlopen geeft je weer een doel. Iets om naar uit te kijken en iets om voor te vechten. Maarrrrr..., daar moet ik wel bij zeggen dat je haalbare doelen moet stellen en niet te veel van jezelf moet eisen of verwachten. Dus begin klein! En onthoud: elk begin is een begin, hoe klein ook!
Bovendien is het nu het ideale moment om te beginnen met hardlopen! Het is weer lente in het land, waardoor het weer beter weer is - daar komt ie weer, halllooooo vitamine D! - maar het is ook een goede bezigheid tijdens deze coronacrisis. Je komt nog even buiten (wel afstand houden natuurlijk), je werkt aan je weerstand wat nu éxtra belangrijk is en je bent lekker in beweging. Want ja, na deze periode zullen we allemaal weer extra moeten trainen om die coronakilo's er weer af te krijgen, want van binnen op de bank zitten is nog nooit iemand afgevallen.

Dus... ga jij je hardloopschoenen aantrekken?

The writing diaries #1 een nieuw schrijfproject

donderdag 29 augustus 2019


Opnieuw beginnen. Ik doe het zo vaak. Met mijn verhalen, maar ook hier op mijn blog. Als ik me niet vergis is dit al mijn zesde of zevende blog. En dat geeft niet. Er is niets mis met opnieuw beginnen. Ik vind het leuk om dingen op te zetten en op te bouwen. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik wil het hebben over mijn nieuwe verhaal. Want ja, ik ben ook weer een nieuw schrijfproject begonnen!! De afgelopen acht dagen heb ik elke dag geschreven aan mijn nieuwe verhaal. En dat voelt zo ontzettend goed. De schrijfflow komt na maanden eindelijk weer een beetje terug. En ik weet ook wel waarom: het gaat beter met me. Mijn depressie heeft zijn dieptepunt gehad. Vanaf nu gaat het alleen nog maar beter.

22 augustus 2019...

Ik zat bij mijn ouders in de tuin en voelde al een paar dagen van die kriebels in mijn lijf; schrijfkriebels, ik herkende ze wel. Ik wilde iets schrijven, maar ik wist niet zo goed wat. Aangezien ik mijn vorige verhaal heb verwaarloosd sinds mijn depressie de overhand heeft genomen, voelde het niet goed om terug te keren naar dat verhaal. Nee, ik wilde iets nieuws beginnen. Een frisse start. Een nieuw begin. Een verhaal waarop ik mij kan focussen tijdens mijn herstel. Wat mijn uitlaadklep kan zijn. Wat hetgeen kan zijn waar ik op een dag naar uitkijk om te doen. Dus pakte ik pen en papier erbij en schreef alles op wat er bij me in me opkwam. Ik herinnerde me een gesprek met mijn toenmalige vriend. Een verhaal waarbij de levenslust van mensen gebaseerd is op de krachten van edelstenen. Daar ging ik op verder borduren en schreef ik 3 a4-tjes vol met ideeën voor de verhaallijn. Diezelfde avond kwam ik thuis in mijn eigen huisje en voelde ik mij zo ontzettend goed dat ik ben begonnen met schrijven. Ik schreef die avond 406 woorden. Het schrijven ging zo lekker en gemakkelijk dat ik mijzelf voornam de volgende dag weer een paar honderd woorden te schrijven. Het hoefde echt niet veel te zijn. Ik schreef er weer 408 woorden bij en de ideeën voor mijn verhaal bleven komen. Ik ben nooit echt een planner geweest. Meestal dacht ik een paar hoofdstukken uit en ging ik aan de slag. Bij dit verhaal is het anders. Het grooste deel van de verhaallijn is uitgedacht. Ik weet zelfs al hoe het boek moet eindigen. En ik weet zelfs al hoe deel 2 moet beginnen en waar deel 3 over moet gaan. Ja, je leest het goed! Het wordt een triologie! Zelfs op de dagen dat ik moest werken schreef ik nog een paar honderd woorden, met op zondag een uitschieter van 629 woorden.

Deze week...

Ook deze week gaat het schrijven erg goed. Ik schreef maandag 654 woorden, dinsdag 421 woorden en gister (woensdag) schreef ik maar liefst 963 woorden. En ook vandaag staat de teller al op 518 woorden. Bij elkaar opgeteld heb ik in de laatste week van augustus al maar liefst 4317 woorden geschreven, is hoofdstuk 1 al afgerond en zit ik al helemaal verwikkeld in hoofdstuk 2. Augustus telt nog 2,5 dag. Namelijk vandaag en morgen en overmorgen. Ik denk dat het schrijven er voor vandaag op zit, dus ik weet niet of ik de 5.000 woorden nog kan halen voor augustus aangezien ik morgen ook moet werken. Maar we kunnen het in ieder geval proberen! Dit betekent dat ik in twee dagen 683 woorden moet schrijven, wat haalbaar zou moeten zijn. We zullen zien! Ik ben in ieder geval al erg trots op wat ik allemaal geschreven heb in de afgelopen week! - update: het is me gelukt! ik schreef in augustus precies 5263 woorden! 

Een paar leuke feitjes over mijn verhaal


  • Ik heb nog geen titel voor het verhaal. Dit komt meestal pas na een tijdje. Dan schiet het me ineens te binnen. 
  • Mijn hoofdpersonage heet Raya en is zeventien jaar oud. 
  • Haar beste vriendin heet Georgie en geeft alles bijnamen. Ze noemt Raya "Rash" als in uitslag op zijn Engels. 
  • Ik schrijf mijn verhaal op mijn ipad mini omdat mijn bejaarde macbook vorig jaar is overleden. Ik kocht een toetsenbord voor mijn ipad en het werkt echt ideaal. Hij is super klein dus ik kan hem overal mee naar toe nemen om te schrijven!
  • Het wordt een triologie! 

Ps. Ik ben nog steeds verliefd op deze foto die Femke Meijboom van mij maakte!